© Henc R.A. de Roo
Contact
Bericht in het Huizer
Nieuwsblad van 24 januari 2013:
Breng straks ook nog even een bezoekje aan
Toverlantaarnsite
'de Luikerwaal'.
 |
schrijven, dichten.... het is niet zo
moeilijk.
je hoeft alleen maar op te schrijven
wat je ingefluisterd krijgt.
Goed leven mijn oma zegt
terwijl ze voor het laatst haar ogen sluit:
het leven was goed
en nu is het uit.
er is geen wrok, wrevel, spijt of berouw of verdriet,
geen angst en geen woede en ook heeft ze niet
een hoop op een hemel of vrees voor een hel
en of ze ons weerziet.... dat merkt ze dan wel.
zij berust in wat was en wat nu komen gaat.
haar leven is uit en het was niet zo kwaad.
mijn oma leert me
je leven was goed
wanneer je ook weet
hoe je sterven moet.
Facebook
met twaalfhonderd en achtenzestig vrienden
op Facebook
sliep zij voor altijd in en was daarbij alleen.
ook na haar dood
bleef nog de lijst met vrienden groeien
maar geen van hen stond aan het graf
toen zij daar neergelaten werd
met niemand om haar heen.
vrienden op Facebook....
ontkrachting van een prachtig woord.
twaalfhonderd achtenzestig vrienden
is daar hetzelfde als geen een.
Abstracte kunst
ben ik dat?
vroeg zij wat verbijsterd
toen zij het naaktportret bekeek
dat hij van haar geschilderd had.
die vlekken, blokken en die strepen
die krassen en die kleuren door elkaar
ik kan mezelf daar echt niet in herkennen.
de schilder daarentegen was
tevreden met zijn werk
en wierp nog snel een steelse blik
op het verrukkelijke lichaam dat al deels
door kleding aan zijn ogen werd onttrokken.
haar volle borsten
gladgeschoren gleufje en de
ronde heuvels van haar kont
de zachte lijnen van haar buik
het diepe putje van haar navel en nog meer
dat hem in 't uur van 't schilderen
zo veel genoegen had geschonken
volop tevreden was hij met zijn werk
maar toch zei hij beschaamd
zonder plezier en vreugde door te laten klinken
misschien heb je gelijk
het is nog niet perfect
we moeten het dan toch nog maar
een and're keer nog eens proberen.
Geluk
nou.... je hebt nog geluk gehad
zeiden de mensen om haar heen
toen ze dan weliswaar
haar fiets die in de kreukels lag,
maar net nog niet haar linkerbeen
of meer nog, na dat ongeval,
daar op de straat moest achterlaten.
je hebt geluk gehad hoor, zeiden ze
toen ze die avond door de gek
die haar op straat van geld en pas beroofde
en met een mes in 't wilde weg
uit pure ongeduld begon te steken
daarbij toen op een centimeter na
nog net niet dodelijk geraakt was.
wat had je een geluk, zeg, zeiden ze
toen ze de avond van de brand
toevallig net niet in haar huis was.
die spullen kun je altijd weer vervangen.
was het gebeurd terwijl je daar
heel diep en vredig lag te slapen
dan was het vast veel erger afgelopen.
ze had ook weer geluk toen zij die winter
plots door het zwakke ijs heen ging.
het was er net niet diep genoeg
om in het koude water te verdrinken
en met veel man en macht
werd zij behouden naar de kant gedragen.
je had geluk dat wij je hoorden roepen.
dokters en zusters kwamen haar
toen zij, kaal hoofd en voelend als een wrak,
ontluisterd in het ziekbed lag.
feliciteren met het goede resultaat:
mevrouw, u hebt geluk.
de chemokuur is aangeslagen.
ja......
sommige mensen
hebben ook altijd mazzel.
Huwelijksreis.
strikt genomen
duurde hun huwelijk
nog korter dan de huwelijksreis
want nadat ze
een dag of veertien
naast elkaar en met elkaar
voor elkaar en achter elkaar
links van elkaar en rechts van elkaar
over elkaar en tussen elkaar
onder elkaar en boven elkaar
en nooit eens
een uurtje
zonder elkaar
hadden geleefd
hadden ze het eigenlijk wel
helemaal gehad met elkaar
en wisten ze....
de rest wordt alleen nog maar uitzitten.
God noch gebod
toen God laatst wakker schrok
- hij had zich twee millennia
niet met de mens bemoeid -
zag hij dat het niet goed was.
wat hebben ze in hemelsnaam
beneden uitgespookt
dacht hij.
ze hebben er, heel duidelijk
een zootje van gemaakt.
geloven doen ze allemaal
alleen nog in zichzelf.
ze hebben, zo te zien
God nog gebod nog langer nodig.
oké
dacht hij.
dan zoeken ze
het verder ook maar uit.
hij draaide zich nog
even op zijn and're zij
en sliep weer onbekommerd verder.
Dagdroompje
zij bracht haar volvootje naar de garage
het was tijd voor de kleine beurt
of zou het toch een grote moeten worden
hij maakte soms een raar geluid.
toen ze de autosleutels afgaf aan
de mooie jongen in zijn strakke jeans
zij ziet onder de donkerblauwe stof een schim van zijn geslacht en
en hij haar vroeg wat er moest gebeuren
ruikt hoe hij naar vet en olie, maar ook naar muskus geurt
sloot zij heel even in een korte droom haar ogen
en sprak, terwijl gevoelens vochten met verstand
hij zal toch minstens veertig jaren jonger zijn als ik ben
vanuit haar roes, haar stem klonk bijna smekend
ik lijk wel gek
de woorden uit die haar vanzelf ontglipten
ik lijk wel stapelgek
een grote beurt..... een grote beurt!
|
Foto
jij staat nu ook tussen de foto's
van overleden kees en pa en ma
een beetje achteraf, tussen wat potjes en wat and're prullen
niet al te duidelijk aanwezig, niet al te veel in beeld.
je zou niets anders willen, weet ik.
het is je eigenlijk al veel teveel.
wij waren geen van beiden mensen voor een grafsteen
of aardewerken urn, genesteld in een muur.
éen keer per week, wanneer ik alles afstof
dan praat ik even nog met kees
-wat jammer joh, dat je zo vroeg moest weggaan-
en ook met pa en ma, weer samen op éen foto, voor altijd bij elkaar.
jouw foto heb ik eigenlijk niet nodig
ik zie je voor me, en praten met je doe ik elke dag.
ik hoef geen plek waar ik je bloemen kan bezorgen.
ik draag je immers altijd bij me, geborgen in mijn hart.
|